روزی میان یک ماده شتر و فرزندش گفت وگویی به شرح زیر صورت گرفت:

بچه شتر: مادر جون چند تا سوال برام پیش اومده. می تونم ازت بپرسم؟
شتر مادر: حتما عزیزم. چیزی ناراحتت کرده؟
بچه شتر: چرا ما کوهان داریم؟
شتر مادر: خوب پسرم. ما حیوانات صحرا هستیم. در کوهان آب و غذا ذخیره می کنیم تا در صحرا که چیزی پیدا نمی شه بتوانیم دوام بیاریم.
بچه شتر: چرا پاهای ما دراز و کف و پای ما گرده؟
شتر مادر: پسرم. قاعدتا برای تندتر راه رفتن در صحرا داشتن این نوع دست و پا ضروریه.
بچه شتر: چرا مژه های بلند وضخیم داریم؟ بعضی وقتها مژه ها جلوی ديد من رو می گيره.
شتر مادر: پسرم این مژه های بلند و ضخیم یک نوع پوشش حفاظتیه که چشم های ما رو در مقابل باد و شن های بیابان محافظت می کنن.
بچه شتر: فهمیدم. پس کوهان برای ذخیره کردن آب برای زمانیه که ما در بیابان هستیم. پاهامون برای راه رفتن در بیابانه و مژه هامون هم برای محافظت چشمهامون در برابر باد و شن های بیابان... .
بچه شتر: فقط یک سوال دیگه دارم... ...
شتر مادر: بپرس عزیزم.
بچه شتر: میشه بگی ما تو این باغ وحش چه غلطی می کنیم؟!!
 
 
.... راستی! همه ی ما واقعا همون جایی هستیم که باید باشیم؟...