بزرگ ترین هراس ما کفایت نکردنمان نیست. بلکه بزرگترین هراس ما این است که ما ورای اندازه قادر هستیم. نور ماست که مارا می هراساند نه تاریکی مان. ما از خود می پرسیم، آیا امکان دارد که من بتوانم هوشمند، جذاب، با استعداد یا اعجاب انگیز باشم؟؟

در واقع، چرا نتوانی و نباشی؟؟؟ تو فرزند خدا هستی. کوچک ظاهر شدن تو دردی از دنیا دوا نخواهد کرد. خار شدن تو برای اینکه اطرافیانت از کنار تو بودن ناامن نباشند هیچ جلا و درخششی ندارد. در تقدیر ماست که همه همانند کودکان بدرخشیم..... ما متولد شدیم تا اقتدار پروردگار که در نهاد ماست را هویدا کنیم. این نه فقط در برخی از ما، بلکه در همه ی ماست.

هنگامیکه ما به نور خود مجال درخشیدن بدهیم، نا خودآگاه به بقیه نیز همین اجازه را داده ایم. با رهایی یافتن از ترس های خودمان، حضورمان ناخود آگاه بقیه را نیز رها می سازد.