سلام خانم دکتر:

- سلام جانم.

خوب هستین خانوم دکتر؟؟

- ممنون جانم.

من خیلی مشتاق دیدار دوباره ی شما بودم، کل این سه ماهو کار کردم که پول ویزیت این دیدارو دربیارم!

- ممنون جانم، نظر لطفته لطفا بشین.

حالا چقدر وقت دارم؟

- همممم، نمی دونم، باید ببینم چند تا مریض دیگه دارم. اما شما عزیزترین مریض منی!!!!
جدا میگین اینو خانوم دکتر؟

- آره جانم، من دوستت دارم.

حرفاتونو خیلی دوست دارم، اما. . . اما توی دلم شاد نمیشه!!

- آهّان!!! مریضیه شما همین جاست جانم!!

ولی خانوم دکتر من نمی خام مریض باشم!

- خواست ذهن تو هیچ تاثیری روی حال دلت نداره، اگه اینو می فهمیدی مشکلت با دو تا کپسول 300 میلی گرمیِ پشت گوش اندازی حل می شد اما اینطوری که من میبینم فعلا مهمونه مایی،

خانوم دکتر می دونی چیه که خیلی دلمو می شکونه؟؟

- چیه جانم؟ بگو به من، یادت باشه که من دوستت دارم.

مشکلم اینه که تقریبا نصفه عمرم رد شده اما واقعا نتونستم سر دربیارم که چطوری میشه عقل و دلمو همزمان شاد نگه دارم، عقلو که ارضا می کنم دلم صد تیکه میشه، سراغ دلم هم که میرم میبینم به عقل و هوشم توهین میشه.

- بله،... بله (خانم دکتر سرش پایینه و داره نسخه ی بلند بالایی می نویسه)

خانوم دکتر اصلا دارین میشنوین؟ (مریض با گریه)

- آره جانم معلومه که می شنوم، مگه یادت رفته که من دوستت دارم؟

خانوم دکتر به دادم برس! دلم خسته است، عقلم هم شاکیه!

- (خانم دکتر با بی توجهی) ببین جانم این دارو ها رو واست می نویسم بخورشون، دوازده وعده صبح، بیست و چهار وعده شب. شبا دوز دارو رو بیشتر کردم چون شبا فکر و خیال بیشتره. این دارو ها باعث میشه دنیات دو قطبی بشه، نصف عقل نصف دل که عقل و دل با دخالت تو کار هم گند نزنن به زندگی و شادیت. فهمیدی جانم؟؟
فهمیدی جانم؟؟؟ (خانم دکتر با صدای بلند تر)

بله خانم دکتر (مریض یقه ی پیرهنش از گریه خیسه)
 خانم دکتر دلم خسته اس . . .

-اونو دیگه نمی دونم جانم! یه ذره ساعت خوابتو زیاد کن.

روزی بیست یه ساعت خوابم، بیدار که میشم خسته ترم

- یادت باشه خیلی واسم مهمی و خیلی دوستت دارم، هیشکی رو اندازه ی تو دوست نداشتم!
مریض بعدی!! (با صدای بلند)

اما خانوم دکتر من این سه ماهو کار کردم تا شما رو ببینم، میشه یه چند ثانیه بیشتر بهم وقت بدین؟

- نه جانم، نمیشه، آخه من خیلی ها رو باید ملاقات کنم، شما می تونین وقتتونو تغییر بدین اما شرایط من اجازه نمیده
مریض بعدی!! (با صدای بلند)

 

                                                                                                نگاشته کسرا، شهریور 91